Umoja Wetu Children’s Project bestaat 5 jaar!

Beste Sponsors,
Vandaag is een speciale dag!
5 jaar geleden Opende Umoja Wetu Childrens’s Project haar deuren. Veel gezinnen uit de sloppenwijken kwamen op deze dag zien en horen waar dit project voor bestemd is. Een aantal ouders die al wisten dat hun kind daar kon worden opgenomen, maar ook ouders die hoopten dat op een bepaald moment hun kinderen ook konden worden opgenomen in dit project.
Sinds die dag zijn er al een hoop kinderen door ons project doorgestroomd naar de basisschool. Hier zijn we heel trots op. Bij ons laatste bezoek aan Kenia zagen we ook dat het goed ging met deze kinderen, wat eigenlijk ons succes bevestigd!
We hopen dit project nog lang staande te kunnen houden met behulp van financiële steun uit Nederland en België. We hebben al ervaren dat dit niet vanzelfsprekend is en we zullen hiervoor actief moeten blijven zoeken naar maandelijkse sponsors. Maar we zijn meer dan bereid dit te doen, want wij zien hoe hard dit nodig is. En nog belangrijker: we zien dat wij een verschil maken!
Bedankt voor jullie steun.
Het Umoja Wetu -team

Bezoek Dina en Bas in augustus 2012

foto-3 foto-1 foto-2

Beste sponsors,
In augustus zijn Bas en Dina op bezoek geweest bij Umoja Wetu Children’s Project. Dina zit in het board van Shade Children Foundation, het weeshuis in Thika waar ons project bij aangesloten is. Zij gaat regelmatig op bezoek en bezoekt dan ook altijd ons project. Hieronder leest u een verslag van hun bezoek. Veel leesplezier!
”Op 14 augustus ‘s avonds begon ons verblijf in Shade House inThika, Kenia. Wat heerlijk om iedereen (weer) te zien. De volgende dag kwam Waithaka ons al begroeten en hij vertelde ons dat de volgende dag de laatste schooldag voor de vakantie was voor de kinderen van Umoja. Oeps, Dina had beloofd dat zij ’s nachts ook vrijwilliger Linda mee naar het vliegveld zou brengen, dus dat werd een uitdaging.
Maar wat is een verblijf in Kenia zonder een bezoek aan Umoja Wetu? Dat wilden wij natuurlijk niet missen. Dus om 9 uur vertrokken we in gezelschap van Waithaka op de motorbike richting Umoja slums. Maar eerst natuurlijk even langs de supermarkt, want wat is een bezoek en een laatste schooldag zonder limonade en cakejes.

Bij Umoja aangekomen werden we zoals altijd hartelijk ontvangen. Alles zag er spik en span uit en de lokalen waren vrolijk aangekleed met lesmaterialen of de resultaten van de lessen.
We hadden voor ieder kind een oranje (scheidsrechters)fluitje meegenomen en dat vonden ze fantastisch. Maar 28 kinderen met een fluitje betekende natuurlijk wel dat ze aan buiten spelen toe waren. Nadat ze enigszins uitgeblazen waren werden er kringspelletjes gedaan waarbij wij natuurlijk uitgenodigd werden om mee te doen. Heerlijk is dat om te zien en horen.
Het werd al snel warm in het zonnetje, dus gingen we naar binnen om limonade te drinken en de cakejes te verorberen. Daarna moesten wij helaas weer vertrekken, maar niet nadat Waithaka ons had bijgepraat over het wel en wee van de kinderen.

In de nieuwsbrief van maart hebben we over Ann en Patrick gesproken. Hun moeder was overleden en opvang ontbrak. Ann en Patrick zijn nu opgevangen in een kindertehuis in Thika en er wordt goed voor hen gezorgd.
De situatie van Denis is helaas nog niet gewijzigd. Hij woont nog steeds bij zijn opa en oma, waarbij er sprake is van alcoholproblematiek.
De omstandigheden qua huisvesting zijn voor Ian helaas nog niet gewijzigd. Ten tijde van de Nieuwsbrief maart lag zijn moeder in het ziekenhuis in verband met haar zwangerschap (complicaties). Het kindje dat zij verwachtte is helaas overleden voor de geboorte. De moeder is gelukkig weer thuis nu en maakt het naar omstandigheden goed.
Toen moesten we echt vertrekken. We werden uitgenodigd om terug te komen na de opening van de school na de vakantie. Helaas lukte dat niet meer in de laatste drukke dagen van ons verblijf. Maar wij hebben genoten van deze ochtend en bevelen dit project dan ook van harte aan. Umoja Wetu biedt een kans aan heel veel kinderen!”

Bezoek Rob en Anne maart 2012

Bezoek_1

Beter één dan geen
Ontvangen worden door 29 enthousiaste kinderen
Weerzien met nog enthousiastere docenten, maatschappelijk werker en kok
De hele ochtend spelen, lachen en leren
Iedereen wil aandacht, wat moeilijk te verdelen is over zoveel leergierige kinderen
Dan is het tijd voor de lunch, want al dat leren maakt hongerig
Maïs, bonen en aardappelen staan op het menu
En natuurlijk eten de gasten mee, want dat is gewoon binnen de Keniaanse cultuur
Ook wanneer dit betekent dat twee kinderen dan geen eigen lepel hebben
Drama? Nee hoor, de lepel wordt gewoon gedeeld
Mary een hap , Peter een hap; dan gaat de lepel weer terug naar Mary
Dit ritueel voltooit zich zo’n veertig keer totdat beide borden leeg zijn
Zonder dat er een vervelend woord valt tussen de twee etende kinderen
En zo voedt één lepel deze middag twee hongerige monden
Deze ervaring maakt ons weer duidelijk hoe belangrijk Umoja Wetu Project is voor deze kinderen. Met beperkte middelen zorgen de medewerkers voor een veilig en gezellig klimaat waarin alle kinderen kunnen leren. Iedere kind is anders, leert anders. Maar vandaag wordt weer duidelijk dat er ruimte is voor deze verschillen binnen Umoja Wetu. Het enthousiasme van het personeel slaat over op de kinderen. Allen zijn vrolijk en zelfs tijdens de lunch wordt het alfabet geoefend. Kinderen genieten ervan om te mogen leren.
Wij hebben weer enorm genoten en deze dagen hebben ons weer gemotiveerd om ons in te blijven zetten voor dit project. We zullen binnenkort een wat uitgebreider verslag op de website plaatsen.

Waithaka, onze ‘care taker’

klei klei2 klei3 klei4

Waithaka legt mij (Mirjam) uit hoe ze de huizen met klei maken. Vermengen klei met grind, persen dit samen en laten de blokken drogen in de zon. Het is de goedkoopste manier om een huis te bouwen. De nadelen zijn wel dat het snel stoffig is en heel vochtig als het regent. Zo’n huis kost ongeveer 8 euro per maand in tegenstelling tot een stenen huis dat ongeveer 50 euro per maand kan kosten.
We bezoeken een blinde vrouw die met haar man en kinderen in deze sloppenwijk wonen.

Waithaka is de ‘care taker’ van ons project. Hij onderhoudt alle contacten met de families en woont zelf ook in een van de sloppenwijken. Waithaka heeft 2 kinderen van 2 en 8 jaar die bij zijn schoonmoeder in Nairobi wonen sinds zijn vrouw 1,5 jaar geleden is gestorven aan kanker. Hij bezoekt zijn kinderen elk weekend. Door de weeks werkt hij bij Umoja Wetu, gaat hij naar school (studeert voor Social Worker) en ’s avonds verdiend hij nog wat bij. Het is een ambitieuze man en doet zijn werk met veel zorg.

waithaka1 waithaka

Op bezoek bij Umoja Primary School

Jeroen en Mirjam hebben tijdens hun verblijf in Thika ook eens de Umoja Primary school bezocht waar veel van de kinderen na Umoja Wetu Children’s Project naar toe gaan (de rest naar andere basisscholen). Op deze manier fungeert het project als opstap naar het basisonderwijs waar de kinderen zich verder kunnen ontwikkelen.

munyiva kinderen-umoja-wetu joseph

‘We werden door de ‘head teacher’ in zijn bureau onthaalt en later werden alle kinderen die van het project naar deze school zijn gegaan uit de klaslokalen gehaald zodat wij ze eens konden zien. Ineens stonden er 30/ 40 kinderen om ons heen, allemaal nieuwsgierig waarom deze ‘mzungu’s’ hen nou in het bijzonder eens wilden zien. Ik herkende alle gezichten nog van 4 jaar geleden, alleen waren ze allemaal veel groter geworden. Natuurlijk herkenden ze mij niet meer, maar het was toch een heel leuk weerzien.’

Bezoek Mirjam en Jeroen in februari 2012

teruginthika1 teruginthika2

Door Mirjam.
Na 4 jaar werd de drang om terug te gaan en met eigen ogen te zien hoe iedereen het stelt te groot en besloot ik terug te keren naar het stadje waar ik 3 maanden heb gewoond en gewerkt.
De geuren en warmte kwam ons al tegemoed op het vliegveld in Nairobi. Het eerste weerzien was Waithaka die ons kwam ophalen in Thika town om ons te brengen naar Shade, het nieuwe weeshuis, waar wij zouden verblijven.
Met onze rugzakken in de overvolle matatu, onderhandelend over was we zouden moeten betalen voor deze bagage, reden we over de voor mij bekende wegen. Het voelde eigenlijk heel vertrouwd.
Na onze eerste dag wat uit te rusten van de vlucht, konden we ertegen aan en zijn we 4 dagen op een rij naar Umoja Wetu Childrens Project geweest.
Heel leuk iedereen weer terug te zien en ook met eigen ogen het nieuwe gebouw te kunnen bekijken. We werden warm onthaalt en mochten een paar dagen meekijken, mee eten en mee spelen. Dit tot grote hilariteit bij de kinderen, aangezien het toch heel grappig blijft een ‘Mzungu’(blanke) te zien en te horen.
Het was goed om te zien dat alles zo vlot loopt en de kinderen duidelijk een veilige sfeer voelen om zich te ontwikkelen. Ze zijn er nog maar van in januari, maar lijken zich over het algemeen al goed thuis te voelen.
Het leukste vond ik de dans en zang lessen waar de kinderen onder begeleiding van Veronicah en Grace liedjes leren om samen te zingen met allerlei bewegingen erbij. Je ziet dat dit veel aandacht krijgt en hier geen schaamte rond heerst. En de kinderen genieten zichtbaar!
Sowieso is het opvallend hoeveel zingen, versjes zeggen en gewoon dingen na zeggen hier gebruikt wordt om dingen aan te leren. In elke les starten ze met klassikaal dingen na te zeggen en zo hardop uitspraak te leren, maar ook een herhaling te geven aan dingen die ze willen aanleren.
De kinderen schrijven en kleuren in schriftjes, maar de grond wordt ook gebruikt als krijtbord voor de jongste kinderen die nog niet netjes in een schrift kunnen schrijven.
Overal in de klas hangt lesmateriaal zoals het alfabet, cijfers, tekeningen van voorwerpen of kledingstukken. Een zeer stimulerende omgeving lijkt mij.
Ook hebben we lang en uitgebreid samen gezeten met alle werknemers om iedereen de kans te geven zaken bespreekbaar te maken op vlak van functioneren en tevredenheid in het werk.
Na een paar intense dagen bij het project, hebben we nog een aantal praktische dingen kunnen regelen zoals een meeting met de hoofdleraar van de Umoja Primary school, uniformen regelen voor de kinderen, versleten schoenen vervangen etc.
We hebben de kans gekregen een aantal kindjes terug te zien van onze eerste groep kinderen bij Umoja Wetu die nu in de Primary school zitten. Het was super om te zien hoe groot ze zijn geworden en dat ze allemaal na 4 jaar nog steeds naar school gaan!
Ons verblijf in Shade hield niets te wensen over. Na een drukke dag thuiskomen bij 20 lieve kinderen die genieten van elke glimlach die je ze geeft…
Het was weer helemaal genieten en zeker voor herhaling vatbaar.

Door Jeroen.
Zoals zovelen stel ook ik de ontwikkelingshulp in zijn geheel en zekere specifieke fundraisingcampagne’s wel eens in vraag. Gaat het geld en de moeite die we hierin investeren wel naar nuttige projecten? Wordt er gewerkt aan oplossingen op lange termijn? Gaan er niet teveel middelen verloren aan de werking van ngo’s en betalen we niet eerst de lonen van de fundraisers voor onze centen hun eigenlijke bestemming bereiken? Heeft het sowieso wel zin om aan ontwikkelingshulp te doen?
Het zijn vragen die ons allemaal wel eens te binnen schieten en dat mag en moet ook. Zonder kritiek is er tenslotte geen mogelijkheid tot verbetering… niet?
De laatste vier jaar had ik al veel gehoord over Mirjams project. Mijn interesse was al lang geleden gewekt en ik ben ondertussen al vier jaar sponsor. Nu zij echter het gevoel had dat het voor haar tijd werd om terug naar Kenia te gaan, werden Umoja Wetu en Shade ook voor mij heel concreet. We gaan ze bezoeken, we gaan er overnachten, we gaan er een weekje het leven binnen die projecten delen. Eindelijk zou ik gaan zien waar het allemaal om draait, eindelijk zou ik mijn vele meningen en ideeën kunnen aftoetsen aan de realiteit van het Afrikaanse bestaan.
Ook toen ik voor het eerst het metalen poortje van het Umoja schooltje doorliep was mijn hoofd nog aan het malen. Verwachtingen en gedachtes wisselden elkaar af. En dan verandert alles. We lopen het kleine kleurrijke schooltje binnen en plots zijn alle blikken op ons gericht. Mzungu’s! In de klas! Blikken vol verbazing, nieuwsgierigheid en verlegenheid. Slechts vijf minuten later sta ik op het stoffige speelplaatsje met aan elke hand zeven kinderen die allemaal “Me, me, me” roepen. Een van de kinderen heeft mijn hand genomen en die heb ik een metertje omhoog getrokken zodat hij even aan het vliegen was. Ik had moeten weten dat ze daarna allemaal zouden komen…
In de volgende dagen heb ik gemerkt dat ik heel veel bezig ben geweest met de kinderen en heel weinig met alle gedachten die voor de reis mijn gedachten hadden bezet. We lachen, eten, spelen met hen. Ze trekken je mee in hun wereldje en als je op het eind van de dag het project verlaat kijk je er al naar uit morgen terug te komen. Ik maak papieren vliegtuigjes voor hen en zij komen aan het haar op mijn gekke witte armen voelen. Zijn wij er nou voor hen of zij er voor ons? Voor deze kinderen heeft onze Westerse kijk op de problemen die Afrikaanse continent te beurt vallen geen betekenis, daarvoor zijn ze te druk met spelen, het leren van de letters van het alfabet, liedjes zingen en vriendjes maken. Alle gedachtenconstructies die ik had over ontwikkelingshulp had werden netjes weggeveegd door de tsunami aan duidelijkheid die deze realiteit, de realiteit van een sloppenwijkkind die je met fonkelende ogen zowel lachend als verbaasd aankijkt bij het zien van zijn eigen gezicht op je camera, meebrengt.
De enige vraag die na het wegspoelen van al je meningen hierover overblijft is simpel van aard:
“Wil je dat deze kinderen kunnen blijven leren, samen spelen en vooruitgaan in het leven of zend je hen terug naar de vitamineloze barakjes in hun sloppenwijk?”
De vraag hoeft niet beantwoord te worden. Het is de waarheid die achter het stellen ervan zit die belangrijk is.
We zijn nu al 3 weken terug en op typisch Westerse wijze sluipen allerlei meningen en ideeën en gedachten over de reis naar Kenia mijn hoofd weer binnen. Ze zijn echter eenvoudiger dan ze waren:
Deze kinderen zijn mensen in groei, in wording en zodoende in hun kwetsbaarste levensfase, maar ze verdienen het allemaal honderd procent om alle kansen te krijgen om zich te ontwikkelen. Umoja Wetu zorgt ervoor dat dit kan. Opvoeding is de weg om aan ontwikkelingshulp te doen. Door over de persoonlijke ontwikkeling van de kinderen te waken zetten we hen niet alleen op weg om voor zichzelf te zorgen, maar ook om voor Kenia en bij uitbreiding Afrika te zorgen. Deze kinderen zijn de toekomst voor Afrika, een sterker Afrika.
Steun Umoja Wetu, Sponsor Umoja Wetu
Jeroen Bacelle