Kennedymars 2013

Op zaterdag 6 juli 2013 begon ik aan mijn Kennedymars van 80 kilometer om geld op te halen voor Umoja Wetu Children’s Project. En voor mijn eigen eer natuurlijk. Samen met 1931 andere wandelaars stond ik om 22.00 uur aan de start in Someren (Noord- Brabant) voor een grote uitdaging. Onder luid gejuich van duizenden supporters vertrok ik vol goede moed en energie. De eerste kilometers verliepen vrij soepel, met veel gezelligheid onder de wandelaars en langs het parcours. Rond 05.00 uur arriveerde ik bij het 40-kliometerpunt, moe en hongerig. Na een heerlijke soep en de nodige broodjes was het tijd geworden voor het zwaarste gedeelte van de tocht: de laatste 40 kilometer…..De tocht ging door prachtige natuur en het was een enorm mooi gezicht om de zon te zien opkomen boven de Brabantse Heide. Dit gaf me nieuwe energie voor de laatste loodjes van de tocht.

Om 9.25 uur was ik de 60 kilometer gepasseerd, waar ik werd verwelkomd door Anne en mijn familie. Op dat moment had ik het behoorlijk zwaar en was de kramp in mijn bovenbenen toegeslagen. Met dank aan een van de vele vrijwillige masseuses kon ik na een klein uurtje mijn reis vervolgen voor de laatste 20 kilometer. Ondersteund door het meelopen van mijn twee broers (dank je wel Daan en Tijn) en liters water heb ik ook de laatste 20 kilometer weten te voltooien. Deze laatste 20 kilometer waren enorm pittig, zeker ook omdat de temperatuur de 30 graden aantikte deze zondag. Een aantal keer heeft het door mijn hoofd gespookt om op te geven, maar telkens dacht ik aan de kinderen in Kenia. Zij hebben vaak geen keuze, moeten alles maar nemen zoals het komt. “Ik heb ervoor gekozen om deze tocht te lopen, dan maak ik het ook af”.

Uitgeput, maar supertrots, heb ik uiteindelijk de tachtig kilometer afgelegd in 17 uur! Bij de finish werd in opgewacht door veel vrienden en familie, wat ik echt nodig had op dat moment.

Één biertje om te vieren, daarna ging het lampje uit. Heerlijk geslapen en de dag erna wakker worden in een soort roes.

Ik ben iedereen enorm dankbaar die met mij heeft meegeleefd tijdens de wandeling. Ook de sponsors wil ik via deze weg nogmaals bedanken voor de steun. Het klinkt raar, maar ook die steun werkte motiverend om de 80 kilometer te kunnen volbrengen.Ik ben trots om te kunnen meedelen dat er € 662,- is gesponsord, wat tot op de laatste cent ten goede zal komen aan de kinderen van Umoja Wetu Children’s Project. Op de websitewww.kennedymars.nl vind je meer informatie over de tocht en kun je bij ‘Rob van den Hoven’ mijn finishtijd zien. Nogmaals hartelijk dank voor de mentale en financiële steun!

Groeten, Rob(Bestuurslid Umoja Wetu Children’s Project)

Bezoek Esther & Sven januari 2013

Eindelijk was het zover: na ruim 5 jaar eindelijk weer terug naar de plek waar ik 3 maanden lang heb mogen genieten van een totaal ander, maar supermooi leven.
Naarmate we meer en meer richting Thika kwamen, kwam het oude gevoel weer terug. De plekken, de mensen, de geuren, de onverharde zandwegen. Wel was het een stuk drukker, ze zijn vooruit gegaan in hun tijd. Zo zijn de boda boda’s (fietstaxi’s) bijna niet meer aanwezig. Deze hebben plaatsgemaakt voor de moterbikes. Waarbij de boda boda’s voor mijn gevoel altijd al heel snel reden en niet geheel ongevaarlijk zijn, is dit bij de motorbikes natuurlijk nog een stukje erger. Zonder helm op, met zn tweeen achterop en flink gassen! Verharde wegen, onverharde wegen, kuilen, heuvels, overal kan de motorbike doorheen.
Door middel van de motorbike zijn we ook naar Umoja gebracht. Umoja zit in een ander gebouw dan toen het is opgericht dus we waren erg benieuwd hoe het eruit zou zien. Terwijl we door de sloppen reden, hoorden we het welbekende ‘muzungu! Mzungu!’ om ons heen. Kleine kinderen die ineens overal vandaag komen en enthousiast naar je zwaaien. Het is voor hen heel speciaal en interessant om blanken (mzungu’s) te zien.
Toen we bij Umoja kwamen, kwamen ook gelijk alle kinderen op ons afgestormd. Iedereen wil je aanraken en het liefst op de foto om zichzelf daarna vervolgens terug te zien. We werden ook hartelijk begroet door de medewerkers: Veronicah (lerares), Grace (lerares, zij was eerst kokkin maar heeft een opleiding gevolgd en is nu ook lerares), Waithaka (caretaker, volgt momenteel ook een opleiding social work) en Maryanne (kokkin).
De kinderen waren net buiten aan het spelen. Zij volgen de dag aan de hand van een programma. Het rooster bestaat uit taal, rekenen, speeltijd, eetmoment: porridge (soort pap), creatieve bezigheid, buiten spelen, lunch en buiten spelen of rusten in de slaapkamer.
De klaslokalen zien er erg leuk uit. Overal hangen bladen met getallen, letters, woorden en plaatjes. Ook aan het plafond hangen allemaal kaartjes met daarop een tekening en het woord (bv ‘dog’ en aan de andere kant van het papiertje een hond getekend). Alles is gewoon zelf met de hand gemaakt door de leraressen, geen digibords hier ;). Wel enorm veel prikkels, dat zal je in Nederland nooit zien, ik werd er gewoon zelf overprikkeld van, maar de kinderen hebben hier blijkbaar geen last van. Ze zijn ook goed gedisciplineerd, netjes stil als de juf praat, netjes op je plek blijven en het uitvoeren van de opdrachten. Bij het buitenspelen waren ze wel een stuk ongeremder. Sven en ik schrokken hier in eerst instantie wat van, het ging er wat hard aan toe. Tijdens het voetballen duwden ze elkaar allemaal omver om de bal maar te hebben. Later legde Waithaka uit dat dit pas hun derde dag was. Het schooljaar was net begonnen. Dit verklaarde een hoop. In de sloppenwijken zijn ze natuurlijk enkel gewend om te overleven, daar red je eerst je eigen hachje voordat je rekening houdt met een ander.
We hadden ballen, springtouwen, ballonnen en snoepjes meegenomen. De medewerkers gaven aan dat ze verder niks nodig hadden. Goed teken vonden wij, dat betekent dat ze hun zaken goed op orde hebben.
Het was heel leuk om te zien hoe er les werd gegeven. Zodra wij binnenkwamen leerde de juf de kinderen zeggen ‘welcome our visitor’, waarop de kinderen dit netjes herhaalden. Vervolgens moesten de kinderen om de beurt een krijtje komen halen en ergens op de vloer zitten, plekje schoonvegen en de getallen 1 t/m 10 schrijven en de plaatjes die aan het plafond hangen na te tekenen. Dit tekenden ze dan op de grond. Het was heel leuk om te zien dat de kinderen die vorig jaar ook bij Umoja zaten, dit aanzienlijk beter konden dan de rest. Er zijn afgelopen jaar 24 kinderen naar Primary School gegaan en 6 kinderen blijven nog een jaar bij Umoja omdat ze er nog niet helemaal klaar voor zijn. Het blijkt dat de kinderen die bij Umoja hebben gezeten, het erg goed doen op Primary! Ze horen vaak bij de top 5 van de klas!
Een van de kinderen was de afgelopen dagen nog niet verschenen op school. Waithaka gaat dan altijd naar de moeder toe om haar aan te spreken dat het wel de bedoeling is dat haar kind naar Umoja komt. Hij vroeg ons om met hem mee te gaan. Op weg naar het huisje van de moeder (bestaande uit een paar ijzeren platen) besef je weer hoe schrijnend de situatie hier is in vergelijking met Nederland.
Onderweg zagen we een jongetje op de grond zitten, alleen zijn zusje van 4 was bij hem. Het jongetje zat wat bewegingloos voor zich uit te staren, er rolde 1 traan over zijn wang. Dit was heftig om te zien, maar maakte ons wel bewust van wat nou precies de reden is dat we Umoja hebben opgericht. Dit was het klassieke voorbeeld van hoe een kind onderontwikkeld raakt zonder eten en stimulans van ontwikkeling. De moeder werd aangesproken en haar dochter verscheen de volgende dag gelukkig wel bij Umoja.
Omdat er 24 nieuwe kinderen zijn kwam er donderdag iemand langs om hun maten en schoenmaten op te meten zodat er uniformen en schoenen kunnen worden gekocht. Ook krijgen de kinderen aan het begin van het schooljaar een gezondheidscheck, worden ze ontwormd en krijgen een hiv-test.
Samen met Maryanne heb ik op donderdag Chapati gemaakt, dit is een soort wrap. De kinderen krijgen dit dan met bruine bonen. Het is bijzonder om te zien hoeveel de kinderen hier eten. Ze eten echt als bouwvakkers een groot bord met eten leeg waarvan wij met z’n tweeën zouden eten. De kinderen krijgen rond 10.30 uur porridge, dan om 12.00 uur lunch en aan het einde van de dag een stuk fruit.
Het was heel fijn om te zien hoe goed alles was geregeld, de werknemers doen hun werk met plezier en hebben de zaken goed onder controle.
Na het afscheid, waarbij ik moest beloven dat er niet weer 5 jaar tussen mijn volgende bezoek mag zitten, zijn we met een zeer tevreden gevoel weer op de motorbike gestapt.
Het was weer een bijzondere ervaring, we hebben ervan genoten!
Sven en Esther